Sessiz, sakin köşeleri ve yavaş akşamları seven İran kedisi.

Bu İran kedisi her zaman dramatik bir ilgi arayan değil, daha çok sakin ve arka planda kalan bir varlık olmuştur. Yumuşak yerleri, sıcak odaları ve tahmin edilebilir insanları sever. Günün büyük bölümünde balkon perdesinin yanında uyumakla, her akşam aynı koltuğa geçmek arasında gidip gelir; sanki evin içine kendi programını kurmuş gibi. Yabancılara hemen yaklaşmaz, ancak bir kişinin güvenli olduğuna karar verdiğinde, sessizce sevecenleşir ve tanıdığım çoğu kediden daha çok nazikçe fırçalanmayı sever. Tüyleri nedeniyle, tüy bakımı her zaman hayatının bir parçası olmuştur ve şükürler olsun ki bunu bir kavgaya dönüştürmeden tolere eder. İyi beslenir, kum kabını sorunsuz kullanır ve evde asla yıkıcı olmamıştır. Yeniden sahiplendirme nedeni dramatik değil, sadece talihsiz: Annem yakın zamanda hayvan tüylerini gerçek bir sorun haline getiren bir tedaviye başladı ve kediyi bir odada ayrı tutmak onun için açıkça gerçek bir yaşam değil.